Vuul d'ut?

Gepubliceerd: Vrijdag 04 januari 2019 15:40

Vuul d'ut?

Het is traditie om rond de jaarwisseling terug- en vooruit te blikken. Niks nieuws onder de zon. Maar soms word je bij dat soort gelegenheden geschokt, om dat lelijke modewoord ook maar eens te gebruiken. Alsof er een ijswind door een sauna jaagt. Dat overkwam mij tijdens de Nieuwjaarsontmoeting van For Mineur.

Ik ging er maar eens goed voor zitten, toen Guido Weijers aan zijn Oudejaarsconference begon. Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar ik zit niet niet (meer) zo te wachten op een grof gebekt en vaak kwetsend optreden van Youp of Claudia. Ik houd meer van subtiele woordspelingen. Maar ieder zijn deel.

Wat me is bijgebleven, zijn Guido's opmerkingen over het betuttelen van onze kinderen. Ik heb daar - puur toeval ? - in mijn vorige column ook al op gewezen. Het Quality-time gedoe leidt niet tot meer besef voor normen en waarden. Moet toch kunnen?, hoor je te vaak.

Waar dat toe leidt, hebben we gezien rond de Jaarwisseling: een inferno in Scheveningen, doden als gevolg van stunten met vuurwerk, al dan niet illegaal. In Enschede lijken ze een jaarlijkse traditie te willen maken van de vuurwerkramp. Moet toch kunnen, nietwaar? Ja, eerlijk gezegd blijft dat woord illegaal nog wel even op mijn netvlies, want de ene illegaal is blijkbaar de andere niet. Kijk naar de ander en niet naar jezelf, vinden die stunters, of misschien moet ik zeggen: stumperds. En het zijn geen pubers, he! Nu gaan die vergadertijgers dat evalueren. Bestuurders waarvan je je afvraagt hoe ze zonder ruggengraat nog rechtop kunnen staan. M'n neus! Zelfs een blinde kan zien wat er mis is.

Volgens mij is kleinschaligheid het toverwoord. Binnen de gemeente Bernheze hebben de kerstboomverbrandingen in ieder geval geen competitie opgeleverd tussen de onverenigbare dorpen. Ieder dorp doet z'n eigen ding, en dat moet zo blijven. Voorzover ik weet, ook geen grote overlast. Nou ja, het vroegtijdig afsteken van vuurwerk - sommige rotjes knalden wel erg hard trouwens, alsof ze uit de tribale oorlogsgebieden kwamen - zorgde er wel voor dat je het geluid van de televisie wat harder moest zetten. Maar handhaving is geen taak van de politie maakten korpschef Akerboom en een hoofdagent uit Tilburg ons duidelijk. Ze hadden hun uniformen speciaal voor de TV-uitzending uit de stomerij gehaald. Ik ken die Akerboom nog uit de tijd dat ik in het westen van ons land werkte. Aardige man, kon toen al mooi praten.

Veel mensen hebben aan het begin van het nieuwe jaar goede voornemens. En na een paar weken is het dan weer business as usual. Ieder dronk een glas, ieder deed een plas en alles bleef zoals het was. Volgens jaar de herhaling. Oftewel: mensen met goede bedoelingen doen beloften, mensen met karakter komen hun beloften na.

For Mineur belichtte het afgelopen jaar op de gebruikelijke licht-ironische wijze. Van mij mag het af en toe wel wat scherper, maar dat is persoonlijk. Niemand kan zich ergeren aan de toon en dat is ook de bedoeling. We wijzen al genoeg naar anderen, we zitten teveel gevangen in onze eigen patronen. We moeten meer uit onze comfortzone komen. En misschien moet de gemeente er nog maar eens kritisch over nadenken om gemeenschapsgeld over de kling te jagen voor 25 jaar Bernheze. Uit de enquĂȘte van For Mineur blijkt immers dat er helemaal geen sprake is van een Bernhezer gevoel?

Tussen de sketchjes van For Mineur door, verscheen opeens een foto van William. Hij is het afgelopen jaar op veel te jonge leeftijd overleden. We kenden elkaar alleen van For Mineur, waar hij toneelmeester was, en van de Carnaval in de tijd dat ik juryvoorzitter van de Optochten was. Altijd wisselden we een paar woorden. Kennen is misschien niet het juiste woord. Ik wist niets van zijn ziekte, noch van zijn overlijden. Na de voorstelling sprak ik kort met zijn vrouw, die opeens voor mijn neus stond. En terwijl het me normaal geen enkele moeite kost om mijn woordje te doen, ook in moeilijke situaties, bracht het me in dit geval behoorlijk uit mijn evenwicht.

Vuul d'ut, was de titel van de Nieuwjaarsontmoeting. Nou en of ik hem voelde; de foto van William zorgde voor een staande KO. De koude rillingen liepen over mijn rug in een sauna-achtig CC de Pas.

Op zo'n moment realiseer je je eens te meer wat werkelijk belangrijk is.

Deel deze pagina: