Verscheidenheid in eenheid

Gepubliceerd: Donderdag 31 mei 2018 11:25

Verscheidenheid in eenheid

Bij de start van de fusiegemeente Bernheze ("met de ruggen naar elkaar"), sprak de toenmalige burgemeester over eenheid in verscheidenheid en een Bernhezer gevoel. Daar kreeg ik af en toe een nachtmerrie van toen we de afgelopen weken door enkele Eurolanden trokken.Want schijnbaar nergens zijn de verschillen groter dan in de Eurozone. Vandaar dat ik de woorden heb gehusseld.

In willekeurige volgorde:

Italië: georganiseerde chaos waar men Gastvrijheid met een grote G schrijft. Waar je welkom bent in restaurant, supermarkt, op de camping. Langs de schitterende Amalfikust legde een parkeerboy het verkeer gewoon stil om ons naar een privéparkeerplaats te loodsen.Tijd om rustig zelf iets te zoeken kregen we niet, want de scooters vlogen links en rechts aan ons voorbij. Ook dat, of misschien: juist dat, is Italië. In elke vrije ruimte past wel een scooter of een Fiat 500 of Smart. Want met een normaal formaat auto kun je op de weg met de 1000 bochten maar beter niet rijden. En toch reden er bussen. Nou ja, reden...

In een voorstad van Napels gaven we de auto met hulp van een plaatselijke BOA - die verleent daar vooral service en denkt niet het eerst aan bonnetjes schrijven - in bewaring aan een parkeerwachter. Kostte € 10 voor een hele dag parkeren. Ik moest wel de sleutels afgeven en de auto zou "ergens" anders gestald worden. Het was een aanbod dat ik niet kon weigeren. Vervolgens voor € 2,20 p.p. drie kwartier treinen. Dat lukt je in Bernheze niet: daar hebben ze geen trein en voor fout-parkeren ben je al gauw een veelvoud van

€ 10 kwijt. In Napels biedt men het vuilnis gescheiden op straat aan. Neem van mij aan: je kunt rustig sterven zonder dat je Napels hebt gezien. Maar je moet wel even naar Paestum gaan; de tempels zijn er beter bewaard dan die stenen in Griekenland.

Ja, en dan die verkeersborden en -tekens: het is blijkbaar allemaal bedoeld om een beetje richting te geven aan het drukke verkeer. Hetgeen nauwelijks lukt: het zijn er zoveel dat er altijd wel iets voor jou bij zit.

Oh ja, je kunt hier nog voor 20 euro per persoon behoorlijk eten inclusief drank. Kom daar maar eens om in Nederland. En de benzineprijzen zijn lager dan bij ons.

En eerlijk is eerlijk: de kwaliteit van het wegdek kan moeiteloos ijveren met de drempels van Bernheze. De Italianen winnen ruimschoots de vering-test voor je auto. Daar moet je gewoon om de gaten heen rijden.

Duitsland: Hoewel je de Baustellen op sommige plaatsen aaneen kunt rijgen, kun je hier af en toe nog lekker doorraggen. Duitsland is ook het land waar men over "stockender Verkehr" praat als je ergens niet harder kunt rijden dan 120 km/h. En wist u dat alle vrachtwagens uit de v.m. Oostbloklanden op de Duitse Autobahnen rijden, liefst op de linker weghelft? En dan klagen Nederland chauffeurs over marktverstoring. Zijn ze kennelijk nooit bij de buurman geweest. Oh ja, ze kennen hier naast de zondag nog een doordeweekse Ruhetag.

Oostenrijk: Tja, wat moet hier nog over zeggen. Het is een mooi land, maar als de politieke voorkeur werkelijk de mentaliteit van de Oostenrijker weerspiegelt... Kweenie.

Ach ja, als je hier gaat eten loop de kans naast een stel rokers te zitten. Lekker, die vieze stank tijdens je eten. 't Is de schuld van de regering zeggen ze dan als je kritiek hebt. Die moet dat regelen. Die staat dat aso-gedrag toe. In Nederland zijn er ook van die partijen die vinden dat de overheid alles moet regelen. Maar ik dacht niet dat die een rechtse signatuur hadden.

De benzineprijzen zijn trouwens substantieel lager dan hier: € 1,35. Maar ja, die hebben dan ook geen salon-socialist als kok.

En in al die landen: Tweede Paasdag, Pinksterdag, Kerstdag, niente, nada, nix: je kunt gewoon gaan werken als je niet naar een meubelboulevard of tuincentrum wilt. Ach, ik vergeet de dag van de Arbeid: dan ligt alles stil.

En dan ben je weer terug in je eigen woongemeente, met de wolkenkrabbers langs 't Dorp en de eenheid in verscheidenheid. En dan blijken Jan Raaimakers (nu: lokaal) en Rien Wijdeven (nu: SP) tijdens het coalitieakkoord van kleur te verschieten. Niets ernstigs, want de verschillen waren toch al nauwelijks waarneembaar. Verscheidenheid in eenheid, of juist niet? Zoiets als lood en ijzer? Samenwerking en openstaan voor anderen? Of gewoon elkaar blijven vasthouden? Want die wethoudersstoel kan nog wel 4 jaar mee. Of we nou te klein zijn voor het tafellaken of te groot voor het servet: we tafelen gewoon verder.

Tja, we gaan vast een boeiende tijd tegemoet in Bernheze. De oppositie heeft nog hoop de uitgestoken hand van het college te kunnen pakken. Maar dat stond toch vier jaar geleden óók al in het coalitieprogramma? Ben ik nou zo naïef?

Deel deze pagina: