De wandeling

Gepubliceerd: Vrijdag 28 september 2018 16:44

De wandeling

Tijdens een wandeling van anderhalf uur op een mooie herfstdag in de omgeving van Heesch kwamen de actualiteiten van de afgelopen weken spontaan voorbij. Mijn buurman en ik voelden ons niet gehinderd door gebrek aan bescheidenheid.

Buurman moest eerst even bij Henry een paar nieuwe glazen bestellen. Om doorheen te kijken. U weet wel, voor een bril met varifocale glazen. Daarvoor ga je - zeker na de recente TV-uitzending - natuurlijk naar een opticiën in plaats van zo'n schreeuwerige keten. Die wil je immers zo snel mogelijk van je brillenvergoeding beroven, ook als je geen bril nodig hebt. Om de kosten van de zorg, en dus de premies nóg verder te laten stijgen. Dààr moesten ze eens wat aan doen.

"Die nieuwbouw bij het Kruispunt is toch wel massaal", vonden we. Maar gelukkig hebben ze parkeergelegenheid op eigen terrein en staan de auto's niet de hele dag bij een ander voor de deur. We liepen via de Hoef I en II - er staan best veel huizen te koop - naar het bomenpark. We passeerden een paar mannen met honden; "Munsterländers", wist buurman, "jachthonden met een eigenzinnig karakter, vriendelijk voor kinderen. Maar je moet wel duidelijke kaders stellen, ze controleren en ze bezig houden. Alleen een dagelijkse wandeling is niet genoeg". Het gevoel van ons beiden zei dat we wel graag weer een hond willen, maar het verstand houdt dat tegen. Teveel gebondenheid.

Het was prachtig weer en we genoten van een waterig zonnetje terwijl we over de "tramrails" liepen richting Berghemseweg. Het verschrikkelijke ongeval in Oss bleef onbesproken. Te vers, te gevoelig. Het zal nog lange tijd gevoelens van onbegrip oproepen. "Als ik op het circuit hoor dat een coureur een goede tweede stint heeft gereden, krijg ik een brok in mijn keel", wist ik nog uit te brengen. Dat is iets heel anders, maar dat weten alleen ingewijden.

"Toch erg, dat er nog steeds misbruiken op grote schaal in de Kerk aan het licht komen", oordeelden we. "En dan noemen ze Ellie Lust een boegbeeld", kwam er sarcastisch achteraan. "De naam doet iets anders veronderstellen. Hoe verzinnen ze zoiets? En in Nederland verdwijnen steeds meer mooie kerkgebouwen, in tegenstelling tot het buitenland. In het gunstigste geval krijgen we er een soort wijkgebouw voor terug".

Nee, dan kunnen we het maar beter over de transparantie in het openbaar bestuur hebben. Dat staat in de Bernhezer politiek met hoofdletters geschreven. Alles onder het motto: geen daden, maar woorden. Wijdeven kan erover meepraten. Hij liep een BLOU-tje omdat hij de raad niet tijdig en volledig had ingelicht. En het ging niet eens om de inhoud, zoals meestal. In de gewone politiek ga je voor minder de laan uit, maar in de voormalige Raad van Elf kom je ermee weg. "Wat dacht je trouwens van dat Agrifood-gedoe?", wilde ik weten. Een club waarvan de gemeenteraden door gebrek aan kaderstelling niet weten wat-ie doet vraagt € 25 miljoen van het Rijk. Schrijven en praten kunnen ze wel, die overheden. Maar de uitvoering managen is een uitdaging. "Daarvoor huur je dan toch mensen in die dat wèl kunnen?", opperde mijn buurman. Of is muddling-through" nog steeds "in" bij de gemeente?" Ik moest het antwoord schuldig blijven. "Ervaringen in het verleden, bieden geen garantie voor de toekomst. Kijk maar naar het AZC destijds. De verbouwing/integratie van De Pas zal uitwijzen of de raad nu wel kaders weet te stellen. Maar ik blijf mijn twijfels houden".

"Trouwens, ik heb ook nog geen reactie gehad op mijn column van drie maanden geleden over de AED-kasten", vertelde ik. "Niet van de gemeente maar ook niet van de EHBO- of ondernemersverenigingen. Kennelijk leeft dat niet erg. Niemand voelt zich geroepen om de coördinatie op zich te nemen". "Het gaat er niet zozeer om of er genoeg zijn, maar of ze dag en nacht toegankelijk zijn, en niet alleen tijdens openingstijden. En toen ik haar daarover sprak, was ze zo enthousiast", aldus buurman". Zou het bovengenoemde motto dan toch gelden?

We namen een kop koffie bij de Jachthut op vakantiepark Zevenbergen. Een oase van rust, waar twee dames met e-Bike ons vóór waren. En wat een vertrouwen: je kunt gewoon koffie nemen en je geld op tafel leggen. De eigenaar vertrouwt zijn gasten. Dat kan dus ook nog, in het buitengebied...

"En die slachtoffers van de Q-koorts worden afgescheept met een fooi van € 15.000. Tegenwoordig krijg je als veroorzaker meer aandacht", constateerden we.

Jammer eigenlijk dat zo'n wandeling maar zo'n anderhalf uur duurt. En het is af en toe best moeilijk

hoofd- en bijzaken gescheiden te houden. Daar drinken we binnenkort dan maar weer eens een kersenlikeurtje of een inheemse Bus-whisky op, besloten we onze wandeling. Dat kan achter het huis. Dan hoef je tenminste geen rekening te houden met je omgeving.

Deel deze pagina: