Bewogen jaar…….

Gepubliceerd: Zaterdag 29 december 2018 13:26

Bewogen jaar…….

2018 is aan haar einde, 2019 in het verschiet. De tijd vliegt, letterlijk, veel te snel voorbij. Zo ben je een tiener die stiekem de hele dag kanonslagen en zelfs illegale strijkers af loopt te steken met een groepje vrienden; en zo ben je ineens een overbezorgde ouder die thuis zijn hart vasthoudt, hoopt dat zijn kroost verstandiger is als hij op die leeftijd, en hoopt dat vuurwerk als een van de laatste dingen in Nederland die nog niet verboden zijn, óók verboden gaat worden. Het kan verkeren mensen.

Het hele jaar door stoor ik me mateloos aan zaken die verboden worden, nog meer nieuwe regeltjes en zelfs meningen die ons opgelegd worden en het zoveelste onderzoek waaruit blijkt dat je van leven dood kunt gaan.


Ik rook nog steeds als een ketter tot mijn grote spijt. Het plezier is daar allang vanaf met de huidige prijzen en vooruitzichten, maar wat velen niet beseffen is, dat het ab-so-luut geen hobby is van mij, maar een heuse verslaving waar je niet zomaar mee kunt stoppen. De roker is verworden tot wat iemand in de middeleeuwen die de pest had was. Het mag en kan nergens meer, maar de inventieve verstokte roker vindt altijd weer een gelegenheid of een kans om zijn shot te halen, al dan niet elektrisch. Gelukkig wordt er voor mensen die getroffen worden door de grote K, nog een uitzondering gemaakt bij ziekenhuizen, en mag je, tegen de tijd dat je aantoonbaar terminaal bent, buiten in de vrieskou nog je ‘vertrouwde’ peukje roken, net voordat je er echt letterlijk aan doodgaat. Roken kent maar één winnaar: de Staatskas. Ik heb nog niet het lef en het doorzettingsvermogen om mijn zoveelste stoppoging te doen. Als het zover is hoop ik écht dat het mijn laatste zal zijn, een succesvolle. Die gun ik namelijk iedereen.

Onze regering, u weet wel, die mensen die rond de verkiezingen allemaal vóór minder regels en bureaucratie waren, regel geeft er lustig op los, al dan niet gestuurd door Europa. (Ik ben waarschijnlijk de enige in Nederland die hoopt dat de Brexit een groot succes gaat worden voor de Engelsen). Ik lees teveel, vooral op social media. Er moeten meer vrouwen in de top 2000, een ‘wetenschapper’ vindt dat roze of blauwe geboortekaartjes een kind voor de rest van zijn/haar/het leven kunnen verpesten. Cola light wordt goedkoper want dat is gezond! De btw op groenten en fruit omhoog, want dat is dan weer gezond voor de Staatskas. Er komt wellicht ook een vettaks. We moeten elektrisch gaan rijden, van het gas af, en grote multinationals moeten ondertussen een briefje op gaan stellen waarin ze aangeven dat de intentie is dat ze gaan proberen om minder uit te stoten.

Maar dan het goede nieuws: we gaan er financieel allemaal op vooruit….tenminste dat was het vrolijke nieuws wat trots gebracht werd. Het is inmiddels alweer achterhaald helaas. Werkgelegenheid neemt toe, en in alle advertenties voor nieuw personeel wordt trots gepocht met ‘marktconforme’ salarissen. Marktconform is helaas geen synoniem van geweldig of goed……maar meer voor ‘meer betalen ze ergens anders ook niet’.

Ik wilde het eigenlijk ook niet hebben over de jaarlijkse discussie rond de Goedheiligman. Ik wil niet meer, ik durf niet meer. Het gaat net zoals met het roken: kent u ze nog de stickers “dat lossen we samen wel op”? Nou, samen lossen we hier niets meer op, al lang niet meer. Hetzelfde geldt voor dit maatschappelijke probleem, wat eerder nooit een probleem was. Iemand anders bepaalt wanneer uw zoon of dochter een alcoholisch drankje mag bestellen aan de bar. Voorziet u uw tiener zelf al eerder van drank, bent u een enorm slechte ouder! Foei! Dat ze ondertussen overal shotjes lachgas kunnen scoren, en goedkope pilletjes zien we maar even niet als direct gevolgd van deze zoveelste vorm van betutteling, maar als een soort vernieuwing, of we ontkennen dat het overal op grote schaal gebeurt natuurlijk, dat kan ook.

U ziet het, ik ben niet de persoon met het allergrootste vertrouwen in de nabije toekomst zoals u leest. Ik ben blij dat ik een breed scala aan vrienden en bekenden heb die daarover een andere mening hebben, want af en toe wil ik daar wel eens naar luisteren. Dat kan verfrissend werken, zelfs voor een beroepspessimist als ik.

Dit zou eigenlijk een column moeten worden waarin ik terugblik op de vele gebeurtenissen van afgelopen jaar, dat is niet helemaal gelukt helaas. Als ik terugkijk naar 2018 komt er maar één woord bovendrijven: Stint. Dat één zo’n kutapparaat in een fractie van een seconde zoveel mensenlevens heeft verwoest op een paar honderd meter van mijn huis krijg ik maar niet uit mijn gedachten. Dus vergeet alles wat je hierboven las, en bedenk je hoe familie vrienden en kennissen van de vele direct- en indirect betrokkenen dit jaar hebben beleefd. Dan mag je eigenlijk alleen je zegeningen nog maar tellen denk ik. Zeker wanneer je zelf nog gezond bent, en je familie en naasten nog bij je hebt.

Mijn bescheiden advies en wens voor het komende jaar is dan ook: Leef! Niet alsof het je laatste dag is, maar lééf! Pluk de dag, maar laat ook nog wat over voor morgen!

Deel deze pagina: