Sportman

Gepubliceerd: Woensdag 10 augustus 2016 17:45

Rene van Rooij heeft op de Spelen een nieuwe echte mannensport ontdekt: dameshandbal! .{jcomments on}

 

 

Ik zal onder de lezers van mijn column niet (h)erkend worden als iemand die veel met sport heeft. Omdat ik zo’n 80 cm te kort ben voor mijn gewicht –ook wel morbide obesitas genoemd- associëert niemand mij met sport. Dat ik gemiddeld zo’n 2 a 3 keer per week in de sportschool zit, daarover poch ik al jaren niet meer, aangezien het niet geloofd wordt en ik de bijdehante opmerkingen daarover beu ben. Toch is het waar, en daarbij houd ik ook steeds meer van sport kijken: aan dat laatste heeft de jonge Max Verstappen voor ‘n heel groot deel debet. Sinds deze jonge knaap voor Torro Rosso rijdt volg ik zijn prestaties op de voet: trainingen kwalificaties én natuurlijk de Grand Prix. Heerlijk. Ik kan bijna niet wachten tot hij zijn nieuwe motor krijgt!

 

Met voetbal heb en had ik nooit zoveel. Een jaar of 20 geleden nog wel gevoetbald bij Herpinia 6, maar daar heb ik buiten een hoop plezier alleen geleerd welke club de lekkerste broodjes verkocht in de kantine (Grave!). Ik kan ‘t moeilijk verkroppen dat veel profvoetballers zo asociaal veel verdienen en ik kan ‘t ook maar moeilijk opbrengen om een hele wedstrijd te kijken. Wel kijk ik Voetbal Inside, maar dat is meer voor de interactie van de heren aan tafel. Nee, doe mij Max maar! Zolang hij dat guitige koppie houdt, die kwajongenslach én die fantastische inzet, ben ik fan…….zelfs al zou hij de komende jaren vaker in de grindbak staan dan zijn ouweheer.  Soit!

 

Nu de Olympische spelen in volle gang zijn kom ik daar natuurlijk wel eens langs gezapt. Soms kijk ik even, maar vaak zap ik meteen door. Tot afgelopen week: het Nederlandse dameshandbalteam speelde tegen Frankrijk en ze stonden achter. Ik zag toevallig tijdens ‘t zappen Nederland ‘n punt maken, dus bleef ‘even’ kijken. Dat even werd de hele wedstrijd. Dit was andere koek dan een saaie voetbalwedstrijd! Ik kon de bal –zeker in het begin- bijna niet eens volgen. Wat ‘n snelheid, wat een souplesse, wat een techniek. Voor de duvel niet bang! De dames verloren de wedstrijd maar ze wonnen mijn hart. Niet alleen vanwege hun veelal mooie kopjes, maar vooral voor hun energie.  Het leek wel wat op American football, maar dan zonder bescherming. Botsing na botsing, valpartij over valpartij. Maar in een fractie van een seconde staan ze weer, sterker nog; ze zijn weer bij hun eigen goal om die te verdedigen! Geen huil- of jankpartijen. Geen ‘vragen’ om straf bij de scheidsrechter, geen schwalbes. Niks! Niet lullen maar poetsen! BAM! Ik ken nog niet alle regels maar naast formule 1 heb ik er dus nu een nieuwe kijksport bij: dameshandbal!

 

Een sport voor echte mannen? Dameshandbal!

Deel deze pagina: