Laatste schooldag

Gepubliceerd: Vrijdag 22 juli 2016 10:14

Rene van Rooij over dikke kindertranen, toen en nu .{jcomments on}

 

 

Voor vele leerlingen was het de afgelopen week zover: de laatste schooldag op de basisschool. Sommigen werden letterlijk buitengekiept met een kruiwagen, andere klapten uit de school, anderen sprongen via de trampoline uit school. Wat echter wél de gemene deler was: overal vloeide dikke kindertranen. Alsof ze elkaar voor de allerlaatste keer zouden zien in dit leven. Ik stond erbij en keek er naar, en vroeg me af hoe dat in ‘onze’ tijd ging.

 


Ik vertrok op mijn elfde uit Herpen, waar ik tot 1980 of 1981 op school heb gezeten. Begonnen op de Wilgendaal en vanaf de derde klas (groep 5) gingen het Slotje en de Wilgendaal samen op in basisschool ‘t Schrijverke, gelegen naast mijn oude kleuterschool. Ik had op de kleuterschool les van zuster Reingardus. Van haar herinner ik me alleen nog dat ‘t een gemeen kreng was met erg losse handjes. Ik vergeleek haar altijd met Eucalypta van Paulus de boskabouter. Ook had ik er lieve kinderjuffen, waaronder onder andere juf Mientje die heerlijk kon voorlezen. Al met al toch een leuke tijd. Op de Wilgendaal kreeg ik wederom een zuster en ik hield het hart vast. Maar dat bleek al gauw totaal niet nodig. Zuster Macaria was een hartelijk en lief mens, ondanks dat je niet met haar ging knikkeren. Ze regelde zelfs ‘n linkshandige vulpen voor me, dat hoefden onze ouders in hun jeugd niet te proberen!

Op het Schrijverke meester Hoefnagels, meester van erp, en Juffrouw Ella of Elly. Toen ik verhuisde naar Oss kwam ik bij meneer Smits in de klas en het laatste jaar bij Dick Hubertus. Een relatief ‘jonge’ leraar in mijn ogen, én bovendien drumde hij, dus ondanks dat ik zo nu en dan straf kreeg was het wel een van mijn favoriete leraren. Hij stimuleerde mijn tekenkunsten, droeg muziek een warm hart toe en liet iedereen altijd in haar/zijn waarde. Een fijne leraar dus, die ik voor geen goud had willen ruilen voor de leraar in de andere zesde klas: meneer Frank. Nee, meneer Hubertus was mijn meneer Hubertus!

 


De laatste schooldag was eigenlijk als alle anderen bij mijn weten. Misschien hebben we wel een ijsje gehad, of wat voor onszelf mogen doen die dag, dat weet ik dus écht niet meer. Ik weet alleen dat ik naar buiten vloog toen de bel ging, en niet wist hoe snel ik naar huis moest rennen om te beginnen aan mijn vakantie! Ik denk er nog vaak aan terug aan mijn lagere schooltijd. Zie wat er van sommige mensen is geworden uit mijn oude klasje, bij sommige vol respect en bij anderen moet ik grinniken.

Maar gehuild, of zeg maar gerust gejankt bij het afscheid? Nee, dat kan ik me écht niet herinneren. Waarom niet? Ik moet u het antwoord schuldig blijven. Het enige wat ik wel ontzettend stoer had gevonden destijds was zo’n vet Cito-gala of een gezellig slotfeest. Dat is eigenlijk het enige wat vroeger in mijn optiek –achteraf gezien- ontbrak. Verder blijven gelukkig vooral de leuke herinneringen aan de lagere schooltijd en het zorgenloze leventje wat we toen leidden. Nu mijn laatste twee van de lagere school af zijn kan ik ook wel ‘n traantje wegpinken. Niet omdat ze volwassen worden, daar ben ik trots op……maar meer met om het feit dat dit wederom bevestigt dat ik een ouwe lul wordt. Iedereen wil oud worden, maar niemand wil het zijn. Geniet van jullie jeugd kinders! Pluk de dag, maar vergeet niet om wat te bewaren voor morgen!

Deel deze pagina: