Inlevingsvermogen

Gepubliceerd: Vrijdag 01 april 2016 15:11

Robert-Jan Steegman over het inlevingsvermogen dat kwam kijken bij het conflict over de opvang van vluchtelingen in de Krinkelhoek.{jcomments on}

 

 

Robert-Jan Steegman schrijft:


'Inlevingsvermogen. Dat woord valt de afgelopen weken te pas en te onpas als het gaat over de migrantencrisis. Regelmatig moeten we ons verplaatsen in de situatie van de oorlogsvluchteling: 'leef je eens in wat het betekent om huis en haard achter te laten. Stel je eens voor wat het betekent om in een ander land zo te worden ontvangen. Hoe zij je voelen wanneer je jouw hele hebben en houden hebt moeten achterlaten en vrouw en kinderen nog in een kamp in Turkije zitten?' Dergelijke oproepen lees je dagelijks in reacties op sociale media, en ook de reguliere media hanteren deze techniek.
 
Terecht staan we daar dan inderdaad bij stil en leven we ons in: het is immers  niet niks wanneer je door oorlogsgeweld gedwongen wordt tot een letterlijke maar ook figuurlijke sprong in het diepe. Dat inlevingsvermogen is bij velen echter ver te zoeken wanneer ze geconfronteerd worden met mensen die protesteren tegen de opvang van vluchtelingen of de vestiging van alleenstaande statushouders zoals laatst in de Oss. Nu is de situatie in buurten als de Krinkelhoek, Ruwaard en de Schadewijk vele malen minder erg dan in een wijk in Aleppo, maar vast staat wel dat men in deze  buurten met veel (sociale) huurwoningen het een en ander op het bordje heeft gekregen door allerlei maatschappelijke veranderingen en politieke ontwikkelingen. Ik doe daarom toch even een beroep op uw inlevingsvermogen.
 
Stel je eens voor dat in jouw buurt veel huizen gehuurd zijn door uitzendbureaus en sommige daar wonende - overigens hardwerkende - Polen het weekend zuipend op straat doorbrengen. Hoe zou je het vinden wanneer die psychiatrisch patiënt in de straat niet langer wordt opgevangen door GGZ maar thuis blijft wonen en regelmatig in de war raakt, laatst zelfs met een mes stond te zwaaien. Wat zou jij ervan vinden wanneer de politie in jouw buurt maandelijks een wietplantage oprolt en laatst zelfs waarschuwingsschoten heeft gelost? Hoe zou jij het vinden wanneer de bewoners van sommige huizen hun voortuin gebruiken als uitstalling van hetgeen ze te koop hebben (heling?). Wat zou jij dan doen wanneer de woningbouwvereniging een huis in jouw straat toewijst aan vier alleenstaande statushouders, waarover terecht of onterecht een bepaald negatief beeld bestaat? Nogmaals, heel andere situatie dan die in enkele Syrische steden, maar ik kan me in ieder geval wel voorstellen dat men op enig moment zegt: 'Tot hier en niet verder'.
 
Velen weigerden zich echter te verplaatsen in de gevoelens van deze inwoners die de vestiging van alleenstaande statushouders niet zagen zitten. Op de sociale media stond zelfs te lezen dat deze mensen de stad, nee het land uit moesten worden gezet, een schande voor Oss waren. Powned was er als de kippen bij om de meest ongenuanceerde uitspraken van de bewoners op te tekenen, columnisten en brievenschrijvers (meestal vanuit een comfortabel koophuis in een rustige wijk) maakten gehakt van deze inwoners van de al genoemde wijken, Youp van 't Hek himself vuurde vanaf zijn ivoren Grachtengordeltoren giftige pijlen af richting Oss.
 
Gelukkig konden burgemeester en wethouders zich uiteindelijk wel voorstellen dat het huisvesten van vier alleenstaanden bij nader inzien teveel gevraagd was. In plaats daarvan komt er nu, na overleg met de bewoners, een gezin wonen. Daarmee toonden B&W aan begrip te hebben voor de mensen in een buurt die (te)veel op haar bordje krijgt. Ook gaven de inwoners aan dat ze ook wel snapten dat statushouders uiteindelijk ook ergens moeten wonen en dus wel degelijk meeleven met vluchtelingen. Hopelijk krijgen de mensen met alle begrip voor vluchtelingen ook wat meer begrip voor deze mensen. Zowel vluchtelingen als de mensen in Krinkelhoek, Schadewijk en de rest van Oss willen graag wonen in een rustige buurt waar ze zich veilig voelen.'

Deel deze pagina: