Gala

Gepubliceerd: Donderdag 01 juni 2017 15:51

Gala

Columnist René van Rooij wenst dat hij vroeger zelf ook een schoolgala had gehad.

Ik heb er vaak schouderophalend naar gekeken; de schoolgala’s. ‘Vruuger’ hadden we dat niet; we hadden een ‘schoolfeest’ voor vierdejaars in de gymzaal. De laatste dag in de zesde klas (groep acht)  van de lagere school wist ik niet hoe snel ik naar huis moest vluchten, zo blij was ik dat ik klaar was. Nu staat de jeugd elkaar te troosten met dikke waterlanders over de wangen dat het afgelopen is. Tijden veranderen. Maar goed, het schoolfeest op de Mavo:  wij hadden wél het grote geluk dat we al mochten drinken met 16, dus na het schoolfeest meteen d’n Heuvel op, daar was het pas écht gezellig! De (Cito)gala’s en dergelijke vond ik in het begin allemaal maar overdreven en aanstellerig. Gevalletje Amerika nadoen, net als met halloween. Wel heb ik vanaf het eerste gala regelmatig gereden –ik reed ‘n Amerikaanse politiewagen, dus werd regelmatig gevraagd- voor verschillende gala’s in de regio.
Nu, enkele jaren later, nu al mijn (bonus)kinderen al één of meer gala’s hebben meegemaakt snap ik het beter. Veel beter zelfs! De kids worden ‘volwassen’, of maken de sprong naar het voortgezet onderwijs. Een dag waarop zij zich helemaal uitdossen en speciaal voelen. Opgehaald in een limousine, tractor, tuk-tuk, brandweerwagen en zelfs in dubbeldekkers. Kei mooi. Een avond speciaal voor jeugd die overal tussen wal en schip valt. Er is voor die leeftijd nu eenmaal niet veel meer te doen dan op de gratis wifi met elkaar communiceren via snapchat en ander soort apps. Of rondhangen en rotzooi trappen. Met een oud brommertje ergens ‘crossen’? Vroeger liep je naar de haven en daar lag zo’n terreintje. Tegenwoordig kun je alleen legaal op een crossbaan terecht. Voetballen? Gelukkig nog links en rechts wat veldjes die niet helemaal onder de stront liggen, maar verder is de jeugd van tegenwoordig niet zo van het buitenspelen meer. Nee, ik benijd de jeugd niet, sterker nog, er zijn maar weinig momenten dat ik die van mij verplicht ‘naar buiten’ stuur om zich te vermaken. De ene duikt achter de laptop, de andere achter de Playstation, de derde en de vierde voor de tv of in zijn of haar telefoon.
Maar op de dag dat zij hun gala hadden dacht ik wél keer op keer bij mezelf, hadden wij dat maar destijds: een avond ‘speciaal’ voor ons in een echte kroeg/disco/club in plaats van de gymzaal. Voor heel even in het middelpunt van de belangstelling. Ouders rijdendik langs de straat met fototoestellen en telefoons om je te filmen. Ster voor één dag! Daarna jezelf een avondje helemaal volwassen voelen met leeftijdgenoten, en even proeven aan het ‘stappen’ wat de ouderen normaal ieder weekend doen. Jouw favoriete muziek uit de speakers, je allerchiqueste pak of jurk aan, soms zelfs speciaal voor die dag gemaakt, gehuurd of gekocht. Nog geen enkele zorgen over je toekomst. Nee, die dag is jouw dag, en zo mogen (en zullen) er hopelijk nog heel veel volgen.
Ik heb dus mijn mening al enkele jaren bijgesteld over het (cito)gala. Petje af voor de organisatie, vrijwilligers en medewerkers. Jullie hebben al mijn kinderen de afgelopen jaren in ieder geval een onvergetelijke avond geschonken, en ik hoop dat jullie dat nog heel vele jaren blijven doen voor alle schoolverlaters. Een herinnering die zij de rest van hun leven met zich meedragen en die niemand hun nog afpakt.

Deel deze pagina: