E-Bike mijmeringen

Gepubliceerd: Vrijdag 11 mei 2018 13:25

E-Bike mijmeringen

Volkomen ontspannen fietste ik op een gewone doordeweekse dag op mijn E-bike van Heesch richting Nistelrode en verder naar Vorstenbosch en Heeswijk-Dinther. Op de terugweg deed ik Loosbroek aan. Wat een prachtige gemeente is Bernheze toch, dacht ik. Veel vrijliggende, goed-geasfalteerde fietspaden. Nauwelijks hobbels, op wat wortelopschot na. Geen last van de processies ook; niet van mannen in lange jurken, niet van eiken en ook niet van rupsen. Vrij baan om de E-bike eens even flink de sporen te geven.

Op de fietspaden niet van die hinderlijke, snelheidsremmende drempels die de verbondenheid tussen de dorpen in onze mooie gemeente schijnen te moeten uitdrukken. Ja, de door de provincie betaalde erfenis van wijlen wethouder Frans Bultjes zal de automobilisten nog lang heugen. Collega Piet Ribbel uit Lith zou zijn vingers erbij aflikken van jaloezie. En de reparateurs van autoveringen worden er dagelijks blij van. Goed voor de economie. En voor het milieu, remmen, gasgeven...? Nee, Bernheze heeft de zaken goed voor elkaar. Dan moet je niet zeuren over een beetje weinig transparantie af en toe, toch? En je laat je als vent toch niet zomaar als schooljongetje wegsturen als er iets belangrijks speelt? Nee toch?

Ik had de dag ervoor mijn vaardigheden aardig kunnen oefenen. Ik had de vering van mijn voorvork vastgezet, zoals motorcrossers doen om een wheelie te voorkomen. Voor de zeldzame niet-geƫlektrificeerde fietsers,- zeg maar de uitstervende menssoort: dan blijft je voorwiel op de grond als je snel optrekt. Richting Oss over de hoge snelheids-fietsstraat kon ik met 20 rustige kilometers op de klok en goed de rechterkant van het fietspad houdend - Eco-standje, want ik heb geen haast meer - moeiteloos de in rijen van drie fietsende scholieren ontwijken, die mij al twitterend tegemoet kwamen. U weet wel, met van die retrofietsen, Aldikratje voorop, via iPhone (de laatste) met elkaar communicerend. Achter mij had een iets oudere soortgenote wat meer moeite; ze wilde er met 25 kilometer voorbij, maar wist niet dat er op zo'n ding ook een rem zit als je de controle verliest. Boem dus. Gek he, dat E-bikes met ouderen aan boord tegenwoordig doodsoorzaak nummer 1 schijnen te zijn? Ik heb daar geen last van, want ik ben fervent motorrijder en heb geleerd dat remmen belangrijker is dan gasgeven. Proactief of liever: preventief rijden heet dat geloof ik in tegenwoordige taal.

Terug naar die doordeweekse dag. Tussen de kernen vrijliggende fietspaden waar je gewoon op maximum-vermogen kunt fietsen. Behalve dan natuurlijk in de kernen Heesch, Nistelrode en Heeswijk-Dinther. In de eerste beide dorpen kun je trouwens op moment van schrijven helemaal niet fietsen. In die wat uit de krachten gegroeide dorpen fiets je namelijk tussen het gemotoriseerde verkeer en moet je over de nodige balanceerkunst beschikken om verder onheil te voorkomen. Daar ook denken automobilisten van rechts dat ze voorrang hebben op een E-biker die met kromme rug, beetje scheef gezeten, niet weet te remmen. En daar zit 'em nou net de kneep. In Loosbroek en Vorstenbosch zouden ze overigens misschien wel blij zijn met wat meer verkeer.

Al fietsend en genietend van het natuurschoon, hier en daar wat afval voor lief nemend dat blijkbaar van een karretje was gevallen dat op weg was naar de (bijna) gratis milieustraat, en de stimulerende geur van het buitengebied opsnuivend, kreeg ik opeens een inval.

In het land van Ayatollah Trump zijn ze bezig om de Route 66 nieuw leven in te blazen. De bekendste highway ter wereld, the Mother Road. Oude motels en attracties krijgen een facelift, hoewel de weg als zodanig niet meer bestaat. Van all over the world komen er mensen om de sfeer te proeven. Ik weet wel, het staat in geen verhouding tot de Rijksweg van Zoete Lieve naar Marieken, maar als we daar nu eens weer een als zodanig duidelijk herkenbare fietsroute benoemen, met Bernheze als Midpoint, zou dat de gemeente die nu bijna niemand in NL kent - behalve van dat ene zelf opgeroepen incident op t Journaal - een enorme impuls kunnen geven. Meer in ieder geval dan al dat Agrifood-gedoe, waar niemand zich in herkent behalve een paar beroepsvergaderaars. Henk Buijks van het BHIC (heb ik dat goed onthouden?) heeft vast wel wat nuttige tips. En hij is per slot van rekening een Bernhezer.

Deel deze pagina: